Malezja cz. 7 - Taman Negara i Gua Musang

Ruszyliśmy na północ. Proces wynajmu samochodu trochę nam się przedłużył, bo najpierw zgodziliśmy się  na prośbę osoby z wypożyczalni, żeby przesunąć nasze spotkanie o 2 godziny, to jak dojechaliśmy na miejsce, to człowiek spóźnił się o kolejne dwie!

Kiedy jednak już udało nam się wszystko załatwić i wyjechać z KL było popołudnie, a do przejechania mieliśmy dobre 250 km. Naszym celem było Gua Musang, 

gdzie zdecydowaliśmy się na nocleg. Miała to być nasza baza wypadowa do Parku Narodowego Taman Negara National Park.

Gdy dojechaliśmy na miejsce naszego noclegu, było już ciemno. Weszliśmy do zarezerwowanego pokoju i szybko stamtąd wyszliśmy, informując właściciela, że rezygnujemy - było tak nieprzyjemnie i niezbyt czysto, że nie chcieliśmy tam spędzić ani minuty dłużej niż to konieczne. Na szczęście kilkadziesiąt metrów dalej był hotel, gdzie dostaliśmy bez problemu czysty pokój.

Następnego dnia ruszyliśmy do Taman Negara. 

To jeden z

najstarszych lasów deszczowych na świecie, szacowany na około 130 milionów lat. Park narodowy o powierzchni ponad 4300 km² rozciąga się na terenie trzech stanów Malezji: Pahang, Kelantan i Terengganu. Na terenie Taman Negara można korzystać z wielu atrakcji proponowanych turystom: można pospacerować w koronach drzew, odkrywać jaskinie, spędzić noc w dżungli, pójść na nocny trekking, wykąpać się w wodospadzie, spłynąć rzeką, a nawet zdobyć Gunung Tahan - najwyższy szczyt Półwyspu Malajskiego (2.187 m n.p.m.)

Jednak, żeby skorzystać z większości tych atrakcji trzeba wyruszyć z Kuala Tahan. 

Wiedząc, że nie mamy dużo czasu, a w grudniu istnieje wiele obostrzeń, między innymi obowiązuje zakaz wejścia na górę Gunung Tahan (od 15.11.2025 do 14.01.2026), chcieliśmy skorzystać z mniej uczęszczanego wejścia Sungai Relau (Merapoh). Z Gua Musang mieliśmy tam zaledwie 30 km, więc dość szybko byliśmy na miejscu. 

W tej części parku jedną z atrakcji jest Tree Top Walk, nowoczesna konstrukcja, która stanowi alternatywę dla starszego i często mostu linowego w Kuala Tahan. Jest to stabilna, stalowa konstrukcja zbudowana na solidnych pylonach. Składa się z 13 platform oraz 7 wież obserwacyjnych, z których najwyższe oferują widok 360 stopni na las deszczowy i pasmo górskie Tahan. 

 

Według oficjalnych danych Departamentu Dzikiej Przyrody i Parków Narodowych,

Tree Top Walk w Sungai Relau (Merapoh) ma całkowitą długość 420 m, a wysokość tarasu widokowego na najwyższej z wież sięga 30 m.

W planach mieliśmy tę ścieżkę i trekking po dżungli. 

 

Niestety od rana

Malezja cz. 6 - Kuala Lumpur - ... i tradycja

Kuala Lumpur to jednak nie tylko nowoczesność, to także tradycja. 

Wśród szklanych domów znajdują się bardziej lub mniej zaniedbane, nadgryzione przez ząb czasu i warunki atmosferyczne budowle, domy i całe osiedla. 

Podczas naszego pobytu mieszkaliśmy bardzo blisko Kampung Bharu - jest to ostatnia enklawa wiejska w samym centrum nowoczesnego miasta, gdzie wciąż stoją tradycyjne drewniane domy na palach, otoczone bananowcami i palmami kokosowymi. Została założona w 1899 roku i obecnie  stanowi uderzający kontrast dla sąsiadujących z nią drapaczy chmur. Do mostu Saloma i Petronas Twin Towers to przysłowiowy "rzut beretem". 

 

Więc z jednej strony mieliśmy widoki na nowoczesność, a z drugiej na niszczejące miasto. 

 

Będąc w stolicy Malezji nie sposób ominąć jedną z jej największych atrakcji czyli, Batu Caves. Ten kompleks jaskiń skrywający hinduskie świątynie znajduje się ok. 13 km na północ od centrum miasta. Można dojechać tam pociągiem, autobusem lub GRABem. Nazwa Batu pochodzi od nazwy rzeki przepływającej w pobliżu.

Wapienne wzgórza, w których znajdują się jaskinie, mają około 400 milionów lat. Choć lokalne plemiona znały to miejsce bardzo dobrze, świat dowiedział się o nich dopiero w 1878 roku dzięki amerykańskiemu przyrodnikowi, Williamowi Hornadayowi.. Kilka lat później jaskinie stały się ważnym miejscem kultu dla społeczności hinduskiej, a u ich stóp stanął najwyższy w Malezji, mierzący 42,7 metra, złoty posąg boga Murugana.

Niestety, zamiast lśniącego złotem kolosa, zobaczyliśmy konstrukcję z rur, desek i siatek ochronnych. Posąg boga Murugana był w remoncie, szczelnie przesłonięty rusztowaniami. 

 

Zanim jednak wejdzie się do samej jaskini, trzeba zmierzyć się ze słynnymi schodami. Na początku były one drewniane. Dopiero w 1920 roku zastąpiono je betonową konstrukcją, która przetrwała do dziś. Liczą one dokładnie 272 stopnie. Przez dekady były szare i niepozorne, ale w 2018 roku przeszły spektakularną metamorfozę. W ramach przygotowań do święta Thaipusam, każda sekcja schodów została pomalowana na jaskrawe, tęczowe kolory. Choć zrobiono to bez zgody krajowego urzędu ds. zabytków, co wywołało niezły skandal, ostatecznie kolory zostały i stały się symbolem tego miejsca.

Dla wielu osób pokonanie tylu stopni w pełnym, malezyjskim słońcu to spore wyzwanie, ale nie jest to wysiłek niemożliwy do wykonania, niektórzy pokonują je z ładunkiem na głowie! 

Po drodze trzeba mieć się na baczności, panoszące się makaki potrafią udawać grzeczne małpki, ale uważnie obserwują turystów i wiernych, co by im ukraść ;) Więc nie dajcie się zwieść tym niewinnym minom ;)

Po pokonaniu schodów wchodzi się do Jaskini Katedralnej (Temple Cave), która  swoją skalą robi wrażenie. To potężna, otwarta przestrzeń o wysokości blisko 100 metrów. W środku panuje przyjemny chłód, co po wspinaczce w słoneczny dzień jest sporą ulgą.

Wnętrze jaskini to mieszanka surowej natury i hinduistycznego sacrum. Wapienne ściany i zwisające stalaktyty, jako twór natury są niesamowite. Niestety

Malezja cz. 5 - Kuala Lumpur - Nowoczesność...

Kolejnym punktem w planie naszej wycieczki było Kuala Lumpur.

 

Kuala Lumpur (często nazywane po prostu KL) to nie tylko stolica Malezji, ale jedna z najbardziej dynamicznych metropolii Azji. Założone w 1857 roku jako błotnista osada górników cyny (zresztą dosłowne tłumaczenie nazwy miasta to właśnie „błotniste ujście”), w ciągu zaledwie 170 lat zmieniło się w potężne miasto z ugruntowaną pozycją w światowej elicie architektury.

 

 

W samym centrum mieszka obecnie ok. 2,1 mln osób, ale cały obszar metropolitalny (tzw. Greater Kuala Lumpur lub Dolina Klang), obejmujący przyległe miasta satelickie, liczy już około 9,2 mln mieszkańców! Jako ciekawostkę dodam, że gęstość zaludnienia w centrum to aż 8000 osób/km². Obecnie KL to jedno z najszybciej rozwijających się miast Azji Południowo-Wschodniej, z przyrostem gospodarczym przekraczającym 10% w skali roku.

 

 

 

Do stolicy dotarliśmy z Malakki autobusem, a z dworca do hotelu podjechaliśmy Grabem. Jak zwykle – po szybkim zrzuceniu bagaży – ruszyliśmy poznawać miasto. Nasze pierwsze kroki skierowaliśmy w stronę KL Tower (Menara Kuala Lumpur) – wieży telewizyjnej plasującej się w światowej czołówce najwyższych konstrukcji wolnostojących. Ta powstała w 1996 roku budowla ma 421 m wysokości. Na jej szczycie znajduje się sześciopiętrowa „bańka” (tower head), w której mieszczą się: obrotowa restauracja, obserwatorium astronomiczne Falak (kluczowe dla ustalania dat w kalendarzu muzułmańskim), dwa tarasy widokowe oraz główny hub transmisji telewizyjnych i radiowych.

 

 

 

Wspomniałam o dwóch tarasach - pierwszy mieści się na wysokości 276 m - jest to taras wewnętrzny, tzn. całkowicie przeszklony i nosi nazwę Observation Deck. Drugi - Sky Deck - znajduje się na wysokości 300 m pod gołym niebem i to własnie tu znajduje się słynny Sky Box z widokiem na Petrons Tower. Wstęp na pierwszy taras kosztuje 80 RM, na drugi 140 RM, a bilet łączony na oba 180 RM. Niedogodność jest taka, że jak pada deszcz to drugi taras jest wyłączony z użytkowania, a my do kasy dotarliśmy niedługo po deszczu, ale zdecydowaliśmy się poczekać, aż obsługa go udostępni. Warto było!

 

Na górę wywożą 4 szybkie windy – podróż na 300 metrów trwa mniej niż minutę. Co ciekawe, na szczyt wieży organizowane są biegi po schodach – zawodnicy mają do pokonania aż 2058 stopni!  

Gdy dotarliśmy na szczyt - na cóż zostało nam tylko podziwianie niesamowitej panoramy wieczornego miasta. 

A ten tu:

 

to Merdeka 118 – drugi pod względem wysokości budynek świata (po Burj Khalifa w Dubaju), mierzący 678,9 m. Mi skojarzył się jednoznacznie i już na zawsze zostanie dla mnie „jednorożcem”! 

Obiekt zaczął funkcjonować w 2025 roku, ale nie jest jeszcze w pełni oddany do użytku. Na jego tarasy widokowe będzie można wjechać w drugiej połowie tego roku.

 

Jeśli chodzi o KL Tower – zdecydowanie warto tu zajrzeć, to chyba najlepszy punkt widokowy w mieście. Skorzystaliśmy też ze Sky Boxu, choć za wejście trzeba było dopłacić dodatkowe 10 RM.

 

Prosto spod wieży ruszyliśmy do najsłynniejszej budowli Malezji: Petronas Twin Towers. Od pierwszego wejrzenia robią ogromne wrażenie! 

Wysokość 452 m czyni z nich najwyższe bliźniacze wieże na świecie. Łączy je charakterystyczny mostek (Skybridge) na wysokości 41. i 42. piętra (ok. 170 m). Mostek nie jest przymocowany na sztywno – spoczywa na gigantycznych łożyskach, co pozwala wieżom na niezależne kołysanie się podczas silnych wiatrów bez ryzyka pęknięcia konstrukcji. Choć most jest dostępny dla turystów, odpuściliśmy wejście – widoki z KL Tower są znacznie bardziej spektakularne.

 

Budowa wież była też niezwykłym wyścigiem. Wieżę nr 1 budowało konsorcjum japońskie, a wieżę nr 2 południowokoreańskie (Samsung C&T). Koreańczycy, mimo że zaczęli później, wygrali wyścig o to, kto pierwszy zamontuje iglicę. W szczytowym momencie na budowie pracowało nawet 7000 osób jednocześnie!

Pierwszego wieczoru w KL wieże podświetlane były na srebrno, ale ze względu

Malezja cz. 4 - Malakka

W drodze powrotnej z Singapuru pierwszym naszym przystankiem była Malakka, po malajsku po prostu Melaka, więc jak zdarzy mi się używać tej drugiej nazwy, to wiedzcie, że to ta sama miejscowość.

Malakka jest najstarszą miejscowością w Malezji, została założona  w 1396 roku, ale prawa miejskie otrzymała dopiero w 2003 roku!

Malakka jest unikalna ze względu na ślady panowania różnych potęg: Portugalczyków (od 1511 r.), Holendrów (od 1641 r.) oraz Brytyjczyków (od 1795 r.).

Własnie ze względu na unikalną mieszankę wpływów azjatyckich i europejskich oraz jako wyjątkowy przykład kolonialnego portu handlowego, w 2008 roku (razem z opisanym w poprzednim poście George Town) historyczne centrum miasta zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Malakka to jeden z najważniejszych punktów na mapie światowego handlu, a jej znaczenie wynika bezpośrednio z położenia nad Cieśniną Malakka, która stanowi najkrótszą drogę morską łącząca Ocean Indyjski z Pacyfikiem. Przez wieki kontrolowanie tego portu oznaczało panowanie nad handlem między Chinami i Indiami a Europą. Obecnie cieśnina jest jednym z najważniejszych i najbardziej obciążonych szlaków żeglugowych na świecie,a także jest kluczowa dla transportu ropy naftowej do Azji Wschodniej. Według danych przepływa tędy około 1/4 światowego handlu ropą.

Jednak rola portu w samej Malakce zmalała na rzecz takich gigantycznych portów jak Singapur czy Port Klang. 

Samo miasto skupia się bardziej na turystyce historycznej i mniejszych operacjach logistycznych.

Gdy dotarliśmy do hotelu po 18.00, jak od razu wyruszyliśmy na zwiedzanie  miasta. Jedną z polecanych atrakcji jest rejs po rzece Malakka. Z naszego hotelu do jednego z głównych portów Taman Rempah Jetty, zlokalizowanym przy Spice Garden, mieliśmy raptem 1 kilometr, więc kilkunastominutowy spacer nad rzeką był bardzo przyjemny.

Łódki pływają po rzece codziennie od  9.00 do 23.30, bilety można kupić w kasie przy wejściu, choć są również dostępne on-line. Koszt biletu dla osoby dorosłej, obcokrajowca to 30 RM. Na łódce panują rygorystyczne obostrzenia i obowiązuje cała lista zakazów ;)

Rejs trwa ok. 45 minut, w tym czasie łodzie przepływają obok kolorowych murali, zabytkowych mostków i większość historycznej części miasta można zobaczyć z innej perspektywy. Fajnie, że zdecydowaliśmy się na ten wieczorny rejs, bo budynki i mosty są bardzo ładnie podświetlone.

W połowie drogi powrotnej łódka zacumowała i wysadzono nas w mini centrum rozrywki (w cenie biletu). Było tam kilka atrakcji typowo dla młodszych, jakieś symulatory, diabelski młyn (niestety nie czynny) i tzw. "dom na głowie". 

To ja ;)

Weszliśmy do tego domu, zrobiliśmy kilka zdjęć, ale już nie wracaliśmy na łódkę, bo z tego miejsca bliżej było nam do historycznego centrum.

Wejścia na starówkę nie sposób ominąć - mural z