Wypłynęliśmy z małym poślizgiem czasowym, ale w końcu to wakacje, więc pół godziny w jedną czy drugą stronę nikomu nie robi różnicy.
Statek, na którym mieszkaliśmy podczas rejsu był całkiem spory - 5 pokładów (pięter) - z czego 4 to pokłady zamknięte (kabinowe i ogólnodostępne), a piąty otwarty.
![]() |
| podobny do tego |
No i ostatni tzw. słoneczny pokład, gdzie również był bar, pseudo-basen, w najgłębszym miejscu wody może do kolan), leżaki, kanapy. Tego typu statki zabierają na pokład ok. 120-140 pasażerów i ok. 60-70 członków załogi.
Ogólnie całkiem przyjemne lokum, pokój z widokiem, ale tylko jak płynęliśmy, ponieważ podczas postojów przeważnie statki cumują po kilka obok siebie, więc często widokiem z okna są okna drugiego statku.
Generalnie egipskie statki mają 5*, co w rzeczywistości odpowiada standardowi 3-4* hoteli europejskich. Jedyne na co można ponarzekać to brak wody butelkowanej do pokoju. Wiadomo, wody z kranu w Egipcie pod żadnym pozorem pić nie wolno, zwłaszcza na Nilu - może się to skończyć bardzo źle, a woda była dostępna w barach i w restauracji, ale tylko w szklankach. Poza tym czysto, jedzenie bardzo smaczne i sympatyczna obsługa, która codziennie zostawiała nam w pokoju takie niespodzianki :)
Sam rejs - cóż mogę napisać, płynie się spokojnie rzeką, podziwia się widoki, robi zdjęcia, trochę czyta, spędza czas ze znajomymi i poznaje nowe osoby.
Wieczorami w portach dwa razy były występy. Pierwszego wieczoru, jeszcze w Luksorze, był taniec derwisza i tancerka brzucha, a ostatniego wieczoru w Asuanie pokaz tańców nubijskich.
To nic innego jak tamtejszy rodzaj handlu obwoźnego. Do tych dużych statków wycieczkowych dopływają na łódkach wiosłowych, dwuosobowych "łupinkach" panowie, którzy próbują sprzedawać swoje towary. Najczęściej są to ręczniki plażowe, tuniki, sukienki i koszulki.
Najpierw podpływają na wiosłach, potem zaczepiają swoją linę o coś na statku i płyną tuż przy burcie. Nawołują (a są przy tym dość nachalni) swoich potencjalnych nabywców, a jak już ktoś się wda w rozmowę, to nie odpuszczają. Handel polega na tym, że wrzucają na górny pokład (5. piętro) lub bezpośrednio do kajuty, jeśli zostawiło się otwarte okno, woreczek z tym, co akurat sprzedają i bardzo głośno nakłaniają do kupna. Część ludzi próbuje się targować dla zabawy, ale pewnie na każdej łodzi znajdzie się taki ktoś, kto kupi. Jeśli kupujący bierze towar, to w tym samym woreczku odrzuca na łódkę ustaloną kwotę. I tyle.
Na pewno zdarzają się sytuacje, że towar albo pieniądze wylądują w wodzie, albo nieuczciwi pasażerowie wycieczkowca nie odrzucą przechwyconego woreczka, ale pewnie jest to wkalkulowane ryzyko.
Gorzej, że te łódki podpływają bez żadnej kontroli i może się zdarzyć, że podczas manewru dużego statku łódka zostanie staranowana, a jej pasażerowie w najlepszym wypadku stracą łódkę. Są takie wypadki, a że handel nie jest legalny, to nikt z władz się tym nie przejmuje. Nie prowadzi się też statystyk, ile ludzi zginęło w ten sposób, ale nie są to pojedyncze zdarzenia. Zwłaszcza w sezonie, gdy statków kursujących na trasie między Luksorem a Asuanem może być nawet 250.
Najbardziej ekstremalnych sprzedawców spotkaliśmy wypływając ze śluzy. Najpierw czekali za śluzą, a gdy tylko zaczęła się otwierać oni już podpłynęli do naszego statku.
Plan na nasz rejs był taki, że wypływamy z Luksoru, przeprawiamy się na śluzie w Esnie i na rano dopływamy do Edfu, gdzie zwiedzamy Świątynię Horusa, wracamy na statek, wieczorem dopływamy do Kom Ombo, tam zwiedzamy kolejną świątynię (ponoć efektownie podświetloną) i dalej płyniemy do Asuanu.
Niestety coś poszło nie tak. Na rozlewisko przy śluzie w Esnie dopłynęliśmy około 18.00, kilka statków już tam było, czekało, przypływały nowe. Nasz przewodnik mówił, że jest kolejka, każdy ma numer i przez śluzę przechodzi się w kolejności. Czas miło płynął, no ale w końcu poszliśmy spać, gdy statek nadal czekał przed śluzą.
Gdy rano schodziliśmy na śniadanie byliśmy przekonani, że zaraz po nim jedziemy zwiedzać świątynię i jakież było nasze zdziwienie, gdy okazało się, że dalej jesteśmy w tym samym miejscu!
Statków już nie było prawie żadnych, nawet te, które jeszcze majaczyły na horyzoncie późnym wieczorem, dawno nie było po nich śladu, a my dalej stoimy. I nikt nie potrafił nam wyjaśnić dlaczego.
Nasz przewodnik coś kręcił, albo sam nie wiedział, albo nie chciał nam powiedzieć prawdy, ale wiedzieliśmy, że plan wyprawy już się "posypał".
Finalnie przez śluzę przeszliśmy dopiero o 11.00. Zamiast 2-4 godzin wyszło 17, nikt nam nic nie wytłumaczył i niesmak pozostał.
O 15.30 zacumowaliśmy w Edfu, gdzie czekał już na nas autokar, który zawiózł nas do Świątyni Horusa. To największa budowla w Egipcie poświęcona temu bogu nieba o głowie sokoła. Jest też uznana za najlepiej zachowaną starożytną świątynię w całym kraju.
Powstała w okresie ptolemejskim, budowano ją przez 180 lat (237-57 r. p.n.e.) i przetrwała w niemal kompletnym stanie z kamiennym dachem aż do dziś. Stało się tak dlatego, że kiedy w IV wieku n.e. zakazano kultów pogańskich, świątynia została opuszczona i przez kolejne stulecia nawiewał na nią piasek z pustyni, a muł z wylewów Nilu przykrył budowlę niemal w całości. Na tym mule nieświadomi Egipcjanie budowali swoje domy. Dopiero w 1860 r. zaczęto mozolną pracę odkopywania świątyni, czyszczenia i konserwacji. Bilet do tej świątyni kosztuje 550 EGP.













































Brak komentarzy:
Prześlij komentarz